“ ႀကိဳးပ်က္ကေလးႏွင့္စပ္ဆက္၍ ”

          ( ၁ )

                  ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔က ေနသာတယ္ ။ မိုးေလဝသ စကားလံုးေတြကို ငွါးရမ္းသံုးစြဲရရင္ ကြာလာလမ္ပူႏွင့္အနီးတစ္ဝိုက္ တိမ္အ

သင့္အတင့္ ျဖစ္ထြန္းမည္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ ။ နံနက္အိပ္ယာထျပီးတည္းက သတိထားမိတာ ။ ျမိဳ႕ထဲေရာက္တဲ့အထိ ေကာင္းကင္ကို ျမင္လို႔ရမယ့္

ေနရာေရာက္တိုင္း ေမာ့ႀကည့္ျဖစ္တယ္ ။ အရွိန္ယူျပီး တက္လာတဲ့ ေနဝန္းႀကီးရဲ႕အေရွ႕က တိမ္စိုင္တိမ္ခဲေလးေတြကလြဲရင္ ရာသီဥတုကသာ

သာယာယာကို ရွိေနခဲ့တာ ။

                  အဲေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ေကအယ္လ္ကိုတက္လာခဲ့တာ အေႀကာင္းထူးေတာ့မရွိပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္က တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းေန႔

တစ္ဝက္နားရတယ္ေလ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔မ်ား ေတြ႕မလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေကအယ္လ္ကို တက္လာခဲ့တာ ။  ဘယ္သူနဲ႔မွ  ႀကိဳခ်ိန္းမထား

လို႔ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔မွ မဆံုခဲ့ရပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ ကိုတာရာယာ ေရွာ့ပင္းစင္တာထဲဝင္ခဲ့တယ္ ။  အဝတ္အစားတန္း

အိမ္သံုးပစၥည္းတန္း ေနရာအႏွံ႔ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ ႀကည့္ျပီးျပန္ခ် ။ ျပီးေတာ့အဲစင္တာကျပန္ထြက္ ။ မိုင္ဒင္းေရွာ့ပင္းစင္တာထဲဝင္  သက္ႀကီးပိုင္း

အသံုးအေဆာင္ေတြလိုက္ႀကည့္ ျပီးေတာ့ျပန္ထြက္ ။ အဲလိုနဲ႔ အျခားဆိုင္ေသးေသးေလးေတြကိုလည္း ေရွာက္ဝင္ႀကည့္ခဲ့ေသးတယ္ ။  ဘာမွ

ေတာ့  မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။

                   အဲအခ်ိန္မွာပဲ ဖုန္းထဲကို SMS ဝင္လာတယ္ ။ မိမိဖုန္းထဲ ရင္းဂစ္သံုးဆယ္ကို ၂၅  ရက္စတင္ဘာမွ ၃၀ ရက္စတင္ဘာအတြင္း

ထပ္ထည့္ပါ ။ မိနစ္သံုးဆယ္စာ ဒီဂ်ီမွဒီဂ်ီ (ကိုယ္သံုးေနေသာ လိုင္းကဒ္အခ်င္းခ်င္း) အခမဲ့ေျပာခြင့္ရွိတယ္တဲ့ ။ မယံုေတာ့ဘူး ။  ဒီဂ်ီက ဒါမ်ိဳး

လုပ္ေပါင္းမ်ားျပီ ။ တစ္ခါအလိမ္ခံရရင္ေတာ့ မသိလို႔ လို႔ေျပာရမယ္ ။ ႏွစ္ခါသံုးခါဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ညံ့လို႔ေပါ့ ။  တဆက္တည္းဖုန္းကနာရီကို

ိုႀကည့္မိတယ္ ။ နည္းနည္းေမွာင္လာျပီလို႔ စိတ္ထဲထင္မိတာ ။ အခ်ိန္က ညေန (၆) နာရီေတာင္ေက်ာ္မွပဲ ။

                   ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔အတူ ပါစားစီးနီး U ဘက္စ္ကားဂိတ္ဘက္ ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္ ။ တရုတ္တန္းေစ်းနား အီ

လက္ထေရာနစ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေရွ႕အေရာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြ ေလးလံတုံ႔ေႏွးသြားတယ္ ။ ကိုယ့္ေရာဂါကိုယ္ သိပါရဲ႕ ။ ဆိုင္ထဲမွာျပ

ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို ႀကည့္ခ်င္ေနတာေလ ။ ဝယ္ခ်င္ေနတာေတာ့ႀကာျပီ ။ ေတာ္ရံုစက္ေလးတစ္လံုးအတြက္ ရင္းဂစ္ တစ္ေထာင့္ေလး

ငါးရာကို မစုျဖစ္ေနတာ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝင္ေတာ့ႀကည့္လိုက္ေသးတယ္ ။ စက္အမ်ိဳးအစား သံုးမ်ိဳးေလာက္နဲ႔  အေရာင္သံုးမ်ိဳးေလာက္ေတာ့ရွိ

တယ္ ။ ႀကည့္ျပီးသြားျပန္ျပီ ။ ဝယ္မွမဝယ္နိဳင္ေသးတာ ခပ္တည္တည္ပဲ ျပန္ထြက္လာလိုက္တယ္ ။

                                                                              (၂)

                    တရုတ္တန္းေစ်းထဲအေရာက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ႀကိဳးေတြခ်ိတ္ဆြဲထားတာေတြ႔တယ္ ။ အေရာင္ေတြလည္းစံုတယ္ ။  အမ်ိဳးအ

စားလည္းစံုတယ္ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ္ဝယ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားတယ္ ။ အစိမ္းေရာင္လြင္လြင ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ယူလိုက္

တယ္ ။ နိဳင္လြန္အမ်ိဳးအစားေတာ့ မဟုတ္ဘူး ။ ခ်ည္အမ်ိဳးအစားပဲ ။ သူ႔နာမည္အတိအက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေခၚတတ္ဘူး ။ အဲဒီႀကိဳး

ကေလးကိုျပဳလုပ္ထားပံုကခ်ည္မွ်င္ေလးေတြ က်စ္ထားတဲ့ ႀကိဳးလံုးေလးတစ္ဆယ့္ငါးေခ်ာင္းေလာက္ပါတယ္ ။ေသသပ္တယ္။လွပတယ္။စြဲေဆာင္မႈရွိတယ္ ။ အဲႀကိဳးေလးကိုကိုင္ျပီး“ဘယ္ေလာက္လဲ”လို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။“ရွစ္က်ပ္”လို႔  ေရာင္းတဲ့ညီငယ္က  ျပန္ေျပာ

တယ္။“မေရွာ့ေတာ့ဘူးလား”လို႔ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေမးေတာ့ “အစ္ကိုယူမလား ေျခာက္က်ပ္ပဲေပးခဲ့”လို႔ခ်ာတိတ္ကျပန္ေျပာတယ္ ။

                     ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ႀကိဳးေလးကို သေဘာက်ေနေတာ့ ေစ်းထပ္မစစ္ေတာ့ဘူး ။ ျပီးေတာ့သူလည္းျမန္မာအလုပ္သမားပဲေလ

စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာရမွာ အားနာတယ္ ။ ကိုယ္ခ်င္းလည္းစာတယ္ ။ ဒါနဲ႔ တရုတ္တန္းတစ္ေစ်းလံုး ျမန္မာေတြႀကီးပဲလို႔ေျပာရင္ရတယ္ ။

မြန္ေသြးခ်င္းေတြကေတာ့  အမ်ားဆံုးေပါ့ ။ ႀကိဳးလည္းဝယ္ျပီးျပီ ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကားဂိတ္ကိုတန္းတန္းေရာက္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ ။ အခ်ိန္က ည

(၇)နာရီေက်ာ္ခဲ့ျပီ ။

                     ပါစားစီးနီးကားဂိတ္မွာ ကားနည္းနည္းေစာင့္လိုက္ရလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ပီေဂ်အိုးေတာင္းက ကားဂိတ္ကိုေရာက္ေတာ့ ည

(၈) နာရီထိုးဖို႔ (၅) မိနစ္ေလာက္ပဲလိုေတာ့တယ္ ။ ကားဂိတ္နားက အင္ဒိုနီးရွားေတြေရာင္းတဲ့ ထၼင္းဆိုင္မွာ ထၼင္းဝင္ဝယ္လိုက္တယ္ ။ သူတို႔

ခ်က္တဲ့ ဟင္းလ်ာေတြက တရုတ္ဆိုင္ေတြထက္စာရင္ ျမန္မာပါးစပ္နဲ႔ပိုအဆင္ေျပတယ္ ။ အစပ္အဟပ္တည့္တယ္လို႔ ေျပာရင္ရတယ္ ။ ျပီးသူ

တို႔ေရာင္းတာ ေစ်းလည္းသက္သာတယ္ ။

                      “ျပန္လာျပီလား” ထၼင္းထုပ္ဆြဲျပီးဝင္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္မွာအတူေနတဲ့ လင္မယားကေမးတယ္ ။ “ေအး ျပန္လာျပီ”လို႔

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ ။ သူတို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္လည္း အိမ္မွာအလည္ေရာက္ေနတယ္ ။သူတို႔လင္မယား မိတ္ဆက္

ေပးလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဧည့္သည္ကိုႏႈတ္ဆက္ ထၼင္းထုပ္ကို ထၼင္းစား စားပြဲေပၚတင္ျပီး ကိုယ့္ရဲ႕အခန္းထဲကို ဝင္ခဲ့တယ္ ။ အခန္းတံခါးျပန္

ပိတ္ရင္း တီဗြီကိုတစ္ခ်က္ႀကည့္မိတယ္ ။ သူတို႔ႀကည့္ေနတာ “နာနီယာ”အပိုင္း(၃) ေလ ။ အဲဒီဇာတ္လမ္းေလးက နယ္ေျမတစ္ခုအတြင္းမွာေန

ထိုင္သူအားလံုးနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြက စည္းလံုးျခင္းေတြကို ပံုျပင္ဆန္ဆန္ တင္ျပထားတယ္ ။

                                                                             (၃)

                        ကၽြန္ေတာ္ဝယ္လာတဲ့ ႀကိဳးထုပ္ေလးကို ေမြ႕ယာေပၚပစ္ခ်လိုက္တယ္ ။  ေျခရင္းက  ပန္ကာဖြင့္ ဖုန္းခ်ာဂ်င္ျဖည့္ အျပင္ကို

ဝတ္သြားတဲ့ အဝတ္အစားေတြလဲျပီး ေမြ႕ယာေပၚ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္လိုက္တယ္ ။ ေစာေစာကခ်ထားတဲ့ ႀကိဳးကေလးကိုကိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အ

ခန္းက်ဥ္းကေလးတစ္ခန္းလံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ႀကည့္ျဖစ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းရင္းျပဳထားတဲ့ေနရာမွာ ႀကိဳးကိုတန္းျပီး မ်က္ႏွာသုပ္ပု

ဝါကို လွမ္းရေကာင္းမလား..? ။ ဒါမွမဟုတ္ ပန္ကာလြတ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာက်က္ကသံကြင္းမွာ တြဲလ်ားခ်ထားျပီး ေကာင္းေကာင္းမေျခာက္ေသး

ပဲ သိမ္းခဲ့ရမယ့္ အဝတ္ေတြကို ခ်ိတ္ဖို႔သံုးရင္ေကာင္းမလား...?  ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနမိတယ္ ။

                       ကားဂိတ္ကေန အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရလို႔ စို႔ေနတဲ့ေခၽြးတိတ္သြားမွပဲ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မိေတာ့တယ္ ။ ေမြ႕

ယာေဘးနံရံေဘာင္က အသင့္ရွိေနတဲ့ သံခ်ိတ္ႏွင့္ ေခါင္းရင္းျပဴတင္းေပါက္ေဘာင္က သံငုတ္နဲ႔တန္းျပီး မ်က္ႏွာသုပ္ပုဝါပဲ လႊားဖို႔ေပါ့ ။ မလုပ္

ေသးဘဲထိုင္ေနရင္ အႀကံေနာက္တစ္မ်ိဳးျဖစ္မွာစိုးလို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲထတန္းလိုက္တယ္ ။ ျပဴတင္းေပါက္ဘက္မွာ အရင္ခ်ည္ျပီး ေမြ႕ယာေဘးက

နံရံမွာခ်ည္ဖို႔ နည္းနည္းတင္းတင္းဆြဲလိုက္တယ္ ။ ထင္မထားမိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝထင္မထားမိဘူး ။ ႀကိဳးကေလးပ်က္သြားတယ္ ။ ကၽြန္

ေတာ္ဆြဲလိုက္တာ အားပါတယ္လို႔ ေျပာရရံုေလာက္ပါပဲ ။ ႏွေျမာမိတယ္ ။ ႀကိဳးေလးကို ဝယ္ခဲ့ရတဲ့တန္ေႀကးကိုမဟုတ္ဘူး ။ လွပတဲ့ ႀကိဳးေလး

ရဲ႕ဒီဇိုင္းနဲ႔ သူရဲ႕ခံနိဳင္ဝန္ အရည္အေသြးကိုပါ ။

                      ခဏေတာ့  ကၽြန္ေတာ္လည္းငိုင္သြားတယ္ ။ ျပီးမွ ပ်က္သြားတဲ့ႀကိဳးေလးရဲ႕ အစႏွစ္စကိုပူးျပီး ျပန္ခ်ည္လိုက္တယ္။ႀကိဳးရွည္

ေလးတစ္ေခ်ာင္းေတာ့ ျပန္ျဖစ္လာတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးေလးရဲ႕ အလွကေတာ့ ပ်က္သြားခဲ့ျပီ ။ မေျဖာင့္တန္းေတာ့ဘူး ။  အစႏွစ္ဘက္ရဲ႕အ

လည္မွာ အထံုးကေလးေပၚလာျပီ ။ မူလေလာက္လည္း မရွည္ေတာ့ဘူး ။ နည္းနည္းတိုသြားျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမြ႕ယာမွာျပန္ထိုင္လိုက္ျပီး ျပန္

ခ်ည္ထားတဲ့ ႀကိဳးပ်က္ေလးကိုႀကည့္ရင္း အေတြးေတြ သီတန္းသြားတယ္ ။

                       ႀကိဳးေလးကို တီထြင္လိုက္တဲ့ ဒီဇိုင္းဆရာရဲ႕လိုအပ္ခ်က္လား...? ။ ႀကိဳးေလးျဖစ္လာမည့္ ကုန္ႀကမ္းပစၥည္းေတြရဲ႕ ပင္ကိုယ္

အရည္အေသြးေႀကာင့္လား...? ။  အဲသေလာက္သာရွိတဲ့ ႀကိဳးကေလးရဲ႕ ႀကံ့ခိုင္ေရးကို သံုးစြဲသူေတြ သတိထားမိခဲ့ရင္ ဒီႀကိဳးေလးေတြရဲ႕ ေရ

ရွည္ေစ်းကြက္ဟာ ခိုင္မာတည္ျမဲဖို႔ ျဖစ္နိဳင္ပါ့မလား...? ။ ထုပ္လုပ္ျပီးသြားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြရဲ႕ ေရာင္းအားကေကာသြက္လက္နိဳင္ပါဦးမလား

...? ။ ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံသူရဲ႕ အျမတ္အစြန္းအတြက္ အာမခံခ်က္ကေကာ ရွိနိဳင္ပါဦးမလား...? ။  အဲလ ိုလားေပါင္းမ်ားစြာေသာအခ်က္ေတြ ကၽြန္

ေတာ့္အေတြးထဲကို ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္ ။

                       ဒီႀကိဳးေလးရဲ႕ျဖစ္စဥ္မ်ိဳးဟာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအကန္႔မွာဆိုရင္  ဒါမွမဟုတ္ ရည္ငံစခ်စ္သူစံုတြဲ ၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ၊ စီး

ပြားေရးဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ ၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲအေတြးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထၼင္းစားေမ့သြားေစတဲ့အ

ထိ  တနဂၤေႏြရဲ႕  ညနက္ထဲကို ဆြဲေခၚသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္........။

                                                                          ဟိန္းစံ(ပဲခူး)